من هنوز میبارم.
شراب تلخ
زنِ زخمیِ ایستاده و خوشحال
زندگی گاهی هم این شکلی است…
بهترم.
کتاب سفارش دادم، عصر جلسهای دارم و اکر فرصت شد میرم تئاتر، در دنیای موبیدیکها، سرچ کردم تا ببینم کدام موبیدیک از آن من خواهد شد، با محضرداری به غایت خنگ، صحبت کردم ...
شاید بهتر بود دیشب را آرامتر میگذراندم اما نشد و امروز را با چشمانی ورم کرده آغاز کردم... باز هم اشکها آمدند و ...
پینوشت. نمیدانم با آقای محمودآبای قهر یا آشتی هستم.
پی نوشت بعدی. بلیط تئاترم را خریدم!
نترسم که اشک در غم من پردهدر شود
حس غریبی است که هیچ حسی نسبت به چیزهایی که فکر میکردی داری، نداشته باشی! (خودم هم متوجه نشدم توانستم منظورم را برسانم یا نه؟) چیزی شبیه تهی، خلا، هیچ و چیزی شبیه اینها!
اگر خداوند یکتا است و با ایشان است، پس کدام خداوند با ما است؟
چه قدر تحمل سنگ طولانی است…
ساعت حدود ۲ نیمه شب است و من هنوز بیدارم! به یک پیشنهاد دوستی، در نهایت ادب و احترام جواب منفی دادم. به تنهایی خودم خو کردهام،خزیده و چنبره زده در تنهایی خودم، مثل لاکپشت، مثل حلزون...
چند روز دیگر میشود ۲ سال که به طور رسمی تنها هستم.سخت بود؟ نمیدانم اما آرامم! پذیرش کار خودش را کرده، امروز پلک چپم میپرید... مامان گفت به دکترت بگو، شاید نیاز است داروهایت را عوض کند... داروهایم، تراپی،استرس جونده و لا ینقطع... مامان هم میداند...امان از تبعات تصمیمهایم... اما با همهی این تفاسیر من زندهام و زندگی ادامه دارد... شاید فردا برم تئاتر!
من از اینکه اعتراف به ناتوانی کنم، بیزارم.
اما اتفاقاتی در ۴۸ ساعته اخیر رخ داده، که از تحمل و تاب و توان من، خارج است.
پی نوشت. البته میدانم آدمیزاد از نوع ایرانی، سختجانتر از این حرفها است.
آقای محمودآبادی
من که با شما قهرم و آشتی هم ندارم! دیروز زیر لایه لایه سیاهی و تباهی، فرصتی حتی برای تنفس نداشتم و دیگر به هیچ وجه! حتی در صورت مرگ سلسله جنبان این حجم سیاهی و تباهی با او صحبت و دیداری نخواهم داشت...
از دیروز حتی عکستان را نگاه هم نکردم! اگر دلتان میخواهد با شما آشتی کنم، لطفا کاری کنین تا یک خوشحالی بزرگ برایم رخ دهد!
پینوشت. لطفا در اسرع وقت...
آقای محمودآبادی
چرا هر مرحله سختتر میشود، وصیتنامهی پدرتان و اینکه فردی حق ندارد بعد از او به همسرش چیزی بگوید! فکر روان و دل من را هم بکنید لطفا!