هم‌دمای محیط

هفته‌ی پر تلاطمی داشتم و برنامه‌های آخر هفته‌ی پر تلاطم‌تری، که از میان‌شان فعلا دراز کشیدن روی تختم و کتاب خواندن را انتخاب کردم، اول قرار شد با خواهرجان و پسرک برویم تور ریلی به مناسبت تولد خ‌واهر جان، پسرک تب کرد و برنامه کنسل شد، خونه‌ی لک لکی هم نرفتم، گفتم می‌مانم و برای خودم یک برنامه تهران‌گردی تعریف می‌کنم که آن هم حوصله‌اش را ندارم، شاید فردا بروم تئاتر...

فردا تولد خواهرجان است و از مامان تشکر کردم که او را به دنیا آورده است.

پی‌نوشت. امروز خوش اخلاق نبودم.گند ساری و جاری، کار خودش را کرده است.

پی‌نوشت بعدی. امروز جایی خوندم به دنبال مرگ و عشق نباشید، به وقتش خودشان، پیدای‌تان می‌کنند.

احمدقلی و زرین‌تاج

زندگی خنده‌دار است آقای محمودآبادی!

منِ یه الف بچه، (بله می‌دانم ۴۳ سال دارم و کلی داستان پشت سر گذاشته‌ام) شده‌ام سخنگو و وکیل خاندان شما، جهت انحصار وراثت و نقل و انتقال ماترک مانده از پدر شما! در خاندانی که به قول مامان، آن‌همه مرد گنده دارد...

مامان دیشب می‌گفت*اون دو تا مرد گنده، دست تو جیبشون نکردن و تو کارتت رو دادی؟* دیروز هم گفتم خوب شد نیستین و این روزها را ندیدین، برادرتان، پسر خواهرتان و ... من که کار خودم را انجام میدم، مثل شما سعی می‌کنم به همه احترام بگذارم، و به شیوه‌ی خودم حواسم به حقوق مامان و خواهرجان و برادر و خودم باشد... این روزها آرامم و در خودم مچاله شده‌ام و به شیوه‌ی خودم کارها را پیش می‌برم، هفته‌ی دیگر یک روز می‌رویم محضر و قصه‌ی خانه‌ی پدری شما و تمامی حرف و حدیث‌های حولش بعد از پنجاه و چند سال تمام می‌شود،

آغاز کننده‌ی این قصه شما بودین و گ‌ویا پایان دهنده‌اش من هستم.

با همه‌ی اختلافات‌مان، دلم برای‌تان تنگ شده! چه‌قدر از آن بقعه‌ی متبرک و آن سنگ قبر مشکی، آن عکس با پس‌زمینه‌ی سبز و هر آن‌چه به نوعی به نبود شما اشاره دارد، متنفرم!

لیکن چه چاره... من کاری جز امیدوار بودن و ادامه دادن بلد نیستم و ادامه می‌دهم.

از گلوی من دستات رو بردار!

از شدت ناتوانی من که تبدیل به خشم و عصبانیت شده می‌توان بیت‌کوین ماین کرد!

چند روز پیش کاری را انجام دادم که تمام عمر از آن متنفر بودم و تمام تلاشم را کرده بودم که هیج‌گاه این کار را انجام ندهم!

خدایا اگر وجود داری؟ دقیقا کجایی؟

پی‌نوشت. لعن و نفرین بر من!

پی‌نوشت بعدی. این بار چگونه‌ خودم را از ته این چاه بیرون بیاورم؟ البته که راهی خواهم یافت و بیرون خواهم آمد اما فکر می‌کنم دیگر نای ادامه دادن ندارم. به لب چاه که رسیدم چگونه ادامه دهم؟

پی نوشت بعد بعدی. فردا رو مرخصی گرفتم بلکه از گ‌وشه‌ی سقف جنوب غربی اتاقم اعجازی رخ دهد.

دوربین

دستهایم را بالا آوردم امروز! و اعتراف کردم نتوانستم.

از استرسی که نمی‌دونم منشاش کجاست، پنیک شدم! لعنت لعنت لعنت به استرس...

ببین نارنجیا رو

پاییز در کالبد من حبس شده است.

پی‌نوشت. تا همیشه، تا ابد.

یه غم غمناکی تو وجودم لونه داره که گاهی مثل گردش خون تو رگ‌هام حسش می‌کنم، اغلب وقتی اتفاقی می‌افته که یاد‌ گذشته می‌افتم این غم همراه خون تو بدنم می‌چرخه و وقتی به گلوم می‌رسه انگار گچ خوردم، از گوش‌هام که رد میشه گوشیام سوت می‌کشند و تو دلم انگار یک لشگر فیل راه میرن.

خانوم قشنگه

امروز می‌روم و یکی از هدایای، ۴۳ سالگی خودم را که خودم به خودم داده‌ام را می‌گیرم. یک برگ نارنجی که روی پای چپم، حبس می‌شود. کارهای مربوط به اهدای جسدم به دانشگاه علوم‌پزشکی را انجام دادم و گاهی فکر می‌کنم دانشجویانی که با پیکر من مواجه می‌شوند و نقش و نگارهایم را ببینند چه در مورد من فکر می‌کنند....زنی که تلاش کرد رنگ و نور و زیبایی را به زندگی‌اش بیاورد.... شاید بهم بگن خانوم قشنگه... خوبی‌ نقش و نگارهایم این است که اگر فردی آنقدر به من نزدیک باشد که راز نقش و نگارها را بداند، هیچ‌گاه مرا گم نخواهد کرد.

دیدی اگر دل داده بود/ با او کسی جز ما نبود...